დელი, აგრა, რანთამბორი და ჯაიპური — მოგზაურობა, რომელმაც ინდოეთზე ჩემი წარმოდგენა ყოველდღე შეცვალა
ინდოეთთან ჩემი პირველი შეხვედრა ჯერ კიდევ დელის აეროპორტში შედგა. საპასპორტო კონტროლთან თანამშრომელი ტრადიციული თავსაბურავით დავინახე. თითქოს პატარა დეტალია, მაგრამ მაშინვე ვიგრძენი: მართლაც სხვა ქვეყანაში ვიყავი.
აეროპორტიდან სასტუმრომდე გზამ ეს განცდა კიდევ უფრო გამიმძაფრა. ფანჯრიდან ხალხმრავალი ქუჩები, სავაჭრო დახლები და ნაგვის გროვები ჩანდა. 
ცოტა ხანში კი Hyatt Centric-ში აღმოვჩნდით, სადაც შვეიცრები და პერსონალი უნაკლო თავაზიანობით შეგვხვდნენ. ქუჩასა და სასტუმროს შორის განსხვავება იმდენად მკვეთრი იყო, რომ პირველ საათებში უბრალოდ გარშემო ვიყურებოდი და ნანახის გააზრებას ვცდილობდი.
დელი: ტაძრებიდან ქალაქის ღამის ცხოვრებამდე
დღისით ისტორიულ დელის ვეცნობოდით. აკშარდამის ტაძარმა თავისი მასშტაბითა და უამრავი დეტალით მომხიბლა — ისეთი ადგილია, სადაც გინდა, ნაბიჯი შეანელო და ყველაფერს მშვიდად დააკვირდე. 
შემდეგ ვნახეთ წითელი ფორტი, 
ჯამა-მასჯიდი,
ჰუმაიუნის აკლდამა და ქუთუბ-მინარი.
ერთი ღირსშესანიშნაობიდან მეორისკენ მიმავალ გზაზეც ქალაქი მუდმივად ახალ სახეს გვაჩვენებდა.
საღამოს Connaught Clubhouse-ში წავედით. დატვირთული დღის შემდეგ განსაკუთრებით საინტერესო იყო დელის ახალგაზრდების გართობის ნახვა: მუსიკა, საუბარი, სიცილი, მეგობრებთან ერთად გატარებული საღამო. ესეც ქალაქის გაცნობის ნაწილი აღმოჩნდა — ცოცხალი და თანამედროვე, სრულიად განსხვავებული იმ დელისგან, რომელსაც ისტორიულ ფოტოებზე ვხედავთ.
ინდოეთში საკვებიც ცალკე თავგადასავალია. ქუჩაში ყველაფერი მადისაღმძვრელად გამოიყურებოდა, თუმცა ჩემთვის უცნობი კერძების გასინჯვას სიფრთხილით ვეკიდებოდი. იქვე ტროპიკული ხილის სიუხვე იყო, სასტუმროებში კი დახვეწილ კერძებს გვთავაზობდნენ. ერთი დღის განმავლობაშიც კი სრულიად განსხვავებული გემოებისა და გარემოს გამოცდა შეიძლებოდა.
აგრა: შეხვედრა ტაჯ-მაჰალთან
დელიდან აგრაში დამხვედრი კომპანიის ავტობუსით გავემგზავრეთ.
როდესაც ტაჯ-მაჰალი პირველად დავინახე, რამდენიმე წამით დამავიწყდა, რომ მსოფლიოს ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ ღირსშესანიშნაობას ვუყურებდი. ფოტოებიდან ყველასთვის ნაცნობია, მაგრამ ადგილზე მისვლისას ნაბიჯს უნებურად ანელებ და უბრალოდ აკვირდები თეთრ მარმარილოს, სინათლის თამაშსა და შენსავით გაჩერებულ ადამიანებს.
მოგზაურობისას მარმარილოზე მუშაობაც ახლოდან ვნახეთ. ერთ-ერთ სახელოსნოში გვაჩვენეს, როგორ ქმნიან დეკორატიულ ორნამენტებს. მეც ვცადე და მალე მივხვდი, რამდენი მოთმინება და სიზუსტე სჭირდება ამ საქმეს. სხვა სახელოსნოში ქსოვილის ტრადიციული მეთოდებით შეღებვასა და ბუნებრივი საღებავებით მოხატვას გავეცანით. როდესაც პროცესში თავადაც მონაწილეობ, ნივთებს, რომლებიც მანამდე უბრალოდ ლამაზ სუვენირებად გეჩვენებოდა, სულ სხვაგვარად უყურებ.
რანთამბორი: ვეფხვის ნაკვალევი
აგრის შემდეგ რანთამბორისკენ გავემართეთ. დილით საფარი გველოდა. 
გამგზავრებამდე გვითხრეს, პასპორტები თან წაგვეღო, რამაც ცოტა დაგვაფიქრა: თუ დოკუმენტები ჯუნგლებშიც საჭიროა, ნეტავ რამდენად უსაფრთხო იქნება ეს გასეირნება? ახლა ამაზე ღიმილით ვფიქრობ, მაგრამ მაშინ გარემოს გაცილებით ფრთხილად ვაკვირდებოდით.
ვეფხვი ვერ ვნახეთ, თუმცა მიწაზე მისი ნაკვალევი შევნიშნეთ. უცნაური განცდა იყო — ცხოველი არსად ჩანდა, მაგრამ ვიცოდით, რომ იქ იყო ნამყოფი. 
საფარის დროს ანტილოპები, ირმები, ფარშევანგები, მაიმუნები და სხვა ცხოველებიც ვნახეთ. ხმაურიანი ქალაქების შემდეგ ბუნებაში ყოფნა სულ სხვა გამოცდილება აღმოჩნდა: ამჯერად სტუმრები ჩვენ ვიყავით.
ჯაიპური: ქალაქი, რომელსაც ფერები უხდება
მოგზაურობის ბოლოს ჯაიპურში ჩავედით. მას ვარდისფერ ქალაქს უწოდებენ, თუმცა ჩემს მეხსიერებაში ერთი ფერი კი არა, ფერების მთელი შეხამება დარჩა: შენობების ფასადები, ქსოვილები, ადამიანების სამოსი და ბაზრის დახლები. თითქოს აქ მკვეთრი ფერების არავის ეშინია.
ვნახეთ ჰავა-მაჰალი და ქალაქის სასახლე, მოვინახულეთ ამბერის ფორტიც. 
ყოველ ახალ მოსახვევში საინტერესო დეტალი ჩნდებოდა — მოჩუქურთმებული სარკმელი, მოხატული გასასვლელი თუ ხედი შორეულ ბორცვებზე. 
თუმცა სასახლეების ფოტოებთან ერთად ჩვეულებრივი ქუჩებიც დამამახსოვრდა: ხილის გამყიდველები, მანქანების უწყვეტი მოძრაობა, ფერად სამოსში გამოწყობილი ადამიანები, სპილოები და მაიმუნები, რომლებიც მოულოდნელად პირდაპირ ჩვენს სიახლოვეს ჩნდებოდნენ.
რა წამოვიღე ინდოეთიდან
გამგზავრების დღეს, დელისკენ დაბრუნებისას, ვფიქრობდი, რომელი კადრი გადმოსცემდა ამ მოგზაურობას ყველაზე კარგად. ტაჯ-მაჰალი? ჯაიპურის ფერადი ქუჩები? რანთამბორში ნაპოვნი ვეფხვის ნაკვალევი? ერთის არჩევა შეუძლებელი იყო.
ყველაზე მეტად კონტრასტები დამამახსოვრდა. 
მდიდრული სასტუმრო ქუჩის რთული ყოველდღიურობის გვერდით. 
ტაძრის სიმშვიდე გზის ხმაურის შემდეგ. სიფრთხილე უცნობი ქუჩის საკვების მიმართ და ახალი გემოებით მიღებული სიამოვნება. საფარიზე ცხოველების ნახვის სიხარული, მაშინაც კი, როცა მთავარი გმირი — ვეფხვი — არ გამოჩენილა.
ინდოეთიდან ბევრი ფოტო ჩამოვიტანე. მაგრამ ყველაზე საინტერესო მაინც კადრებს შორის დარჩა: პირველი გაოცება აეროპორტში, საღამო დელის ახალგაზრდებთან ერთად, საფარის წინ განცდილი მღელვარება და შეგრძნება, რომ რვა დღეში ამ უზარმაზარი ქვეყნის მხოლოდ პატარა ნაწილი ვნახე — იმდენი, რომ დაბრუნება მომინდეს.
